Travel in pictures - Blog

Bałkany – tak dużo za tak mało

Fri, 06 Oct 2017 13:04:00 +0000

Nie będzie to obiektywna relacja z podróży, nie będzie to też propozycja trasy, którą należy się sugerować. Tym razem była to przede wszystkim podróż z ludźmi, lot na jednej niesamowitej fali, a gdzieś tam obok przewijały się jeden po drugim bałkańskie kraje…co prawda, ta taśma była bardzo ciekawa i inspirująca.

Jechaliśmy z Wilna na Bałkany na dwa tygodnie. Mając na uwadze, że w jedną stronę jedzie się około dwóch dni, czas który nam został na zwiedzanie docelowych miejsc był bardzo krótki – na pierwszy raz wystarczyło oblecieć każdy kraj tylko powierzchownie, trochę dłużej udało się zatrzymać jedynie w Albanii – ten kraj był bowiem głównym celem naszego wyjazdu.

Och gdyby tak mieć miesiąc na taki wyjazd…te tereny wcale nie nudzą się, nawet dla takich nadpobudliwych ludzi jak ja. Jednego dnia jesteśmy w stolicach - Tiranie, Sarajewie, czy Skopje i nurkujemy uliczkami starych miast, drugiego dnia pływamy w turkusowej wodzie morza adriatyckiego, kolejnego zapuszczamy się w trekking górskimi trasami. Możemy też dowolnie modyfikować trasę dojazdu – wybrać przystanek w Krakowie, Budapeszcie, Bratysławie, czy Wiedniu.

My akurat wybraliśmy przystanek w Krakowie, bo mieszka tam mój kumpel, który przy wieczornym piwku przybliżył nam konflikt bałkański. Wprowadzeni w nastrój niczym z filmów Kusturicy rano ruszyliśmy w dalszą drogę przez Słowację i Węgry. Mieliśmy nadzieję dotrzeć aż do Sarajewa, ale nawigacja poprowadziła nas najkrótszą drogą, co było ogromnym błędem, bo kilkaset t kilometrów jechaliśmy w zasadzie pół dnia. Warto więc w tamtych okolicach wybrać płatne autostrady, nawet jeśli oznacza to kilkaset kilometrów więcej. Do Sarajewa dotarliśmy dopiero następnego dnia, robiąc wcześniej przystanek i nocny spacer po Budapeszcie.

Tym razem nie mieliśmy zarezerwowanych zupełnie żadnych noclegów, żeby nie czuć napięcia, że trzeba dojechać do jakiegoś miejsca w określonym czasie. Okazało się, że był to strzał w dziesiątkę. Wszystkie noclegi rezerwowaliśmy dosłownie po wjechaniu do miasta. Moim zdaniem system booking.com musi dostać podróżniczą nagrodę Nobla. Cudowny wynalazek – w czasie kiedy ktoś kieruje, drugi pasażer może w ciągu 5 minut wybrać najlepszy nocleg. Naszym największym odkryciem był fakt, że najbardziej się opłaca rezerwacja w ostatniej chwili. W ten sposób za najlepsze apartamenty w centrum miasta płaciliśmy przysłowiowe grosze – czasem nawet od 5 euro za osobę. Nawet nie było sensu rozbijać namiotu, który cierpliwie czekał w bagażniku.

Sarajewo wywarło na mnie raczej smutne wrażenie. W budynkach dziury po kulach, mnóstwo pomników i miejsc upamiętniających ofiary wojny. Z drugiej strony miasto bardzo żywe, ruchliwe, czuć mocne wpływy muzułmańskie. Miasto jest fajnie też położone – polecam rezerwację noclegu gdzieś wyżej, wieczorem będziemy mogli rozkoszować się winem na jednym z tarasów i podziwiać jednocześnie nocną panoramę miasta.

Z rana jeszcze krótki spacerek po mieście i już wyruszamy w dalszą trasę na południe Bośni i Hercegowiny, gdzie można w jeden dzień zaliczyć nawet kilka ciekawych miasteczek i cudów natury. Z samego rana wybieramy się do klasztoru Derwiszów w Błagaju, tutaj też wdrapujemy się na górę z ruinami zamku, skąd roztacza się cudowny widok na okolicę. Turystów zero, jesteśmy sami na szczycie, Bałkany leżą nam pod nogami – cudowne uczucie. Zwiedzamy jeszcze malowniczo położone na stromym wzgórzu nad rzeką Neretwą miasteczko Pocitelj, stanowiące namiastkę chorwackich jezior Plitwickich wodospady Kravica i Mostar. Mostar jest głośny z tego, że ze starożytnego mostu skaczą tutaj do lodowatej wody śmiałkowie zarabiając takim sposobem na życie, niestety nie trafiliśmy na pokaz. Tym niemniej miasteczko wywarło fajne wrażenie. Na wieczór dojeżdżamy aż do Dubrownika kilka razy przekraczając granice państwowe. Jeszcze tylko nocna kąpiel w morzu i idziemy spać – dzień był długi i pełen wrażeń.

Następnego zwiedzamy Dubrownik, a potem jedziemy w kierunku Czarnogóry, objeżdżamy wokół całą zatokę Kotorską zatrzymując się na dłużej w Kotorze. Zwiedzanie tego miasta polega chyba przede wszystkim na wdrapaniu się na ogromną skałę, z której roztacza się cudowna panorama na całą zatokę. Próżno szukać tutaj jednak jakiegoś spokoju i magii, przez całą drogę możemy podziwiać dziewczyny robiące selfie na wszystkie z możliwych sposobów i we wszystkich zakamarkach drogi prowadzącej na szczyt.

Jadąc po wybrzeżu ogarnia nas ogromna chęć na kąpiel, a ponieważ akurat mijaliśmy Sveti Stefan – najbardziej widowiskowe miejsce w Czarnogórze - postanawiamy jednym strzałem zestrzelić dwa zające i wykapać się na plaży położonej obok wysepki oraz zobaczyć sławny kompleks wypoczynkowy z bliska. Woda pomimo końca września cieplutka, turkusowy kolor kusi, żeby płynąc coraz dalej. Takim sposobem dopływamy aż do skał koło wysepki, gdzie przez chwilę opalamy się i podziwiamy krajobraz. Na wyspę nie można niestety wejść, bo jest to posiadłość prywatna i jeden z najdroższych hoteli na świecie. Jeszcze obiad w nadmorskiej restauracji i ruszamy w dalszą drogę –naszym celem jest wreszcie Albania.

Jeśli zwiedzone dotychczas kraje były w miarę europejskie, to po przekroczeniu granicy z Albanią trafiamy już da całkiem innego świata –krajobraz się zmienia, jest bardziej dziko, ale przez to od razu ciekawiej. Postanowiliśmy zacząć zwiedzanie Albanii od północy, gdzie przy granicy z Kosowem i Macedonią leżą prześliczne góry - albańskie Alpy. Z przeczytanej wcześniej informacji udało się dowiedzieć, że dojazd do wsi Velbony, skąd rozpoczynają się trasy trekkingowe, jest bardzo niebezpieczny, dlatego wybieramy drogę promem przez jezioro Koman. Okazało się to strzałem w dziesiątkę – dzień, kiedy płynęliśmy jeziorem był jednym z najpiękniejszych, albańska przyroda robi bowiem piorunujące wrażenie. Piękne krajobrazy rozpoczęły się już po skręceniu z głównej drogi wiodącej do Tirany. Krętą górską drogą przebiegającą obok jeziora Szkoder jechaliśmy przy „złotej godzinie” zachodzącego słońca, które oświetlało dzikie górskie tereny, na których nie było żywej duszy, czasem tylko napotkaliśmy śpiące na drodze psy.

Do miejscowości Koman dotarliśmy o zmierzchu, okazało się, że na miejscu był tylko jeden obskurny hotelik pod mostem, gdzie też spędziliśmy noc, a rano od razu udaliśmy się na wczesny prom. Pod promem spotkał nas bardzo autentyczny klimat - na pokład ładowano auta ze zwierzętami, wypełnione nie wiadomo czym worki, a nawet kobiety lekkich obyczajów. Co dziwne, na tym zadupiu spotkaliśmy mnóstwo Albańczyków świetnie mówiących po angielsku, a nawet…po litewsku. Czekały na nas trzy godziny „najładniejszej na świecie drogi wodnej”. Rzeczywiście - nie wiem, nawet, czy widoki przypominają bardziej norweskie fiordy, czy tajlandzki Phuket – w każdym razie uśmiech szczęścia nie znikał nam z twarzy, mieliśmy mnóstwo czasu nasycić się się dziką, nienaruszoną jeszcze przez masową turystykę naturą. Po dopłynięciu jedziemy naszym busem jeszcze kilkanaście kilometrów dalej aż do Velbony, skąd wyruszamy już w górskie trasy zaopatrzeni w śpiwory, namioty i prowiant – zamierzamy nocować w górach. Tej nocy spełniło się moje marzenie – nocowaliśmy na dziko, w otoczeniu gór. Tak jak zawsze chciałam – namioty, ognisko i nikogo wokół. Gwiazdy w nocy świeciły tak jasno, że można było utonąć zapatrując się w ogrom nieba. Przypłaciłam ten nocleg chorobą, bo noc była niespodziewanie zimna, ale bez najmniejszych wątpliwości zrobiłabym to ponownie. Widok gór zaraz po wyjściu z namiotu jest wart bardzo, bardzo wiele.

Po zejściu z gór, jemy śniadanko nad górskim potokiem i wracamy tym samym promem, po czym kierujemy się do Tirany. Ogromne place, kolorowe bloki mieszkalne, obskurna, komunistyczna , pełna śmieci piramida Hodży, bezpańskie psy i koty – spędzamy w Tiranie jakieś poł dnia, ale tego wystarcza. Nie zachwyca. Na ogół wydaje mi się, że na Bałkanach przyroda i natura bezkonkurencyjnie wygrywa z miastami.

Opuszczając Tiranę udaliśmy się jeszcze nieco dalej na południe Albanii z zamiarem plażowania, nie dojechaliśmy niestety do planowanego miasteczka Ksamil, gdzie podobno są najładniejsze plaże. Zatrzymaliśmy zaś w miejscowości Wlora. Plaże nie są warte polecenia, ale trafiliśmy do fantastycznej restauracji. Kelner - Albańczyk z impetem podszedł do naszego stolika, rzucił menu w kąt krzycząc przy tym „Fuck menu, talk to me brothers” i zaserwował nam chyba najlepszą ucztę na Bałkanach – na naszym stole szybko pojawiły się półmiski mięsa, grillowane warzywa, świetny regionalny sos jogurtowy, domowe wino i rakija. Uczta zakończyła się tańcami przy stole oraz robieniem zdjęć z całym personelem kuchennym. Dlaczego ludzie południa są tak uroczo bezpośredni?

Po albańskich plażach nadszedł niestety czas na zawrócenie w stronę domu - po drodze jeszcze Macedonia z uroczym miastem Ochryd i stolicą Skopje i serbski Belgrad, a na zakończenie oczywiście…. Kraków. Uogólniając wypad na Bałkany, mogę jednoznacznie powiedzieć, że jest to niskobudżetowa i nie wymagająca wielkich planów podróż, która serwuje ogromną dawkę emocji.

Ukryte skarby ściany wschodniej - Augustów i okolice

Tue, 11 Jul 2017 11:34:00 +0000

Augustów – niepozorne miasteczko, które zawsze mijałam na trasie Wilno – Warszawa. Owszem – przejeżdżało się przez całkiem sympatyczny kanał, ale nigdy nie miałam okazji zagłębić się dalej w miasto. Tak się złożyło, że na Litwie akurat zbliżał się długi świąteczny weekend (Dzień Koronacji Króla Mendoga), ceny w litewskich sklepach szły w górę w tempie stale-szybkim, dlatego stwierdziłam, ze wypad do najbliższej „Biedronki” trzeba połączyć ze zwiedzaniem Augustowa i Suwalszczyzny. Jak zwykle, włączyłam google map, żeby ocenić, co ewentualnie można zobaczyć w pobliżu i za chwilkę miałam 4-dniowy plan wypadu do Polski Wschodniej.

Do Augustowa z Wilna mamy tylko 200 kilometrów, więc nawet bez większego pośpiechu można tam dotrzeć w 3 godziny. W Augustowie polecam świetny nocleg - https://e-turysta.pl/wczasy-pod-buda-augustow-154157.html?kl=1. Przytulne domki z ogromnym zadaszonym obszarem do grillowania znajdują się trochę dalej od centrum, przy samym jeziorku i tuż obok jednej z najlepszych smażalni ryb w mieście http://gospodarstworybackieaugustow.pl/smazalnia/. Wybór ryb jest tam naprawdę ogromny – świeżo wyłapane miętusy, pstrągi, węgorze, leszcze, sumy i inne ryby po 20 minutach znajdują się na twoim talerzu, a co najważniejsze zaraz po przyjeździe można zasiąść w przemiłej knajpie urządzonej na styl starej rybackiej chaty ulokowanej wprost na wodzie. Wiszące w środku sieci i przycumowane łodzie stwarzają atmosferę niczym z rybackich baśni o piratach.

Wieczorem wybieramy się na pierwszy spacer po mieście. Im głębiej w miasto tym bardziej się dziwię i żałuję, że nie byłam tutaj nigdy wcześniej. Z małej i przytulnej starówki kierujemy się ku kanałowi, mijamy przycumowane łodzie, liczne knajpki i bulwarem dochodzimy aż do mola i wyciągu nart wodnych. Spacer bulwarem jest przemiły, śnieżka wije wśród łagodnie spadających gałęzi wierzb, koło przybrzeżnych kaczek i łagodnie przesuwających się po wodzie statków. Miasteczko zadbane, dopieszczone, infrastruktura sportów wodnych zadowoli nawet najbardziej wymagających osobników.

Następnego dnia planujemy zwiedzenie Biebrzańskiego Parku Narodowego. Pierwotnym pomysłem był spływ tratwą, ale wymieniliśmy pomysł na przebycie jednej z pieszych tras. Odbijamy od Augustowa ok 30 kilometrów i kierujemy się do leśniczówki „Grzędy”, skąd wiodą wrota w głąb parku. Otrzymujemy mapkę, płacimy za wstęp i rozpoczynamy ponad 8-kilometrową „przechadzkę”. Las jest naprawdę dziki, stary i potężny, czuć lekki dreszczyk. Ciekawym odkryciem był niespotykany dotąd rój komarów – trzeba dobrze się zabezpieczyć, bo na tych bagnistych terenach można zostać nieźle pociachanym przez zgłodniałe bestie.

Po powrocie kąpiel w jeziorku i wypad na statek. Płyniemy kanałem augustowskim, przez jezioro Necko aż do doliny Rospudy, która robi największe wrażenie. Przy zachodzącym już słońcu brzegi doliny toną w soczystej zieleni, podziwiamy nieskażoną przez człowieka, dziką jeszcze naturę. Na statku lecą stare polskie przeboje, romantyka na całego. Jest bosko.

Trzeciego dnia kolej na Wigierski Park Narodowy i przejazd wąskotorową kolejką. Wigierska kolejka turystyczna o długości 10 km biegnie wzdłuż południowego brzegu jeziora Wigry na Suwalszczyźnie. Wzdłuż szlaku, w atrakcyjnych miejscach Wigierskiego Parku Narodowego, w Puszczy Augustowskiej, niemal nad samymi brzegami Wigier urządzono przystanki widokowe: Binduga, Powały, Bartny Dół. Binduga - pierwszy przystanek kolejki położony jest nad brzegiem Wigier w miejscu, gdzie dawniej wyciągano z wody spławiane drewno. Bartny Dół - drugi przystanek z widokiem na jezioro Wigry. Krusznik - Zielona Karczma - ostatni przystanek, gdzie można napić się kawy i przekąsić. Pasą się tutaj owce, co jest ogromną atrakcją dla dzieci, które mogą karmić je trawą. Powały - przystanek nad jeziorem, położony na rozległej polanie. Niedaleko znajduje się pomost widokowy na wysokim brzegu zbiornika.

Po przejażdżce wygłodniali jemy obiad w karczmie tuż koło przystanku kolejki. Jedzenie pyszne i tanie. Zamawiamy tradycyjne dania regionalne – żurek, flaki i kartacze z …jagnięciną. Wszystko smakuje pysznie.

Na drodze powrotnej czując lekki niedosyt sprawdzam w Internecie, co jeszcze można zwiedzić w pobliżu i trafiam na najwyższy w Polsce Most w Stańczykach. Odbijamy tym razem w górę od Suwałk ku granicy z Rosją. Mosty to dwa równoległe wiadukty, każdy długi na ponad dwieście metrów i wysoki na prawie czterdzieści - rzeczywiście robią wrażenie. Nawet najwyższe świerki swymi ostrymi czubami nie sięgają koron wiaduktów.

Jeszcze miałam zamiar przejechać się przebiegająca przez miasto trasą Green Velo, niestety deszcz pokrzyżował plany i mam pretekst, żeby przyjechać tutaj jeszcze raz, co na bank uczynię.

Ostatniego dnia robimy zakupy w Suwałkach - za 350 PLN ładujemy cały bagażnik jedzenia i innych towarów. Cóż, zostaje powiedzieć I LOVE POLAND.

Neapol i wybrzeże Amalfi – jak niebo i piekło

Sun, 14 May 2017 18:01:00 +0000

Neapol i wybrzeże Amalfi zwiedziałam w jednej podróży z Apulią włącznie, ale warto wybrać się do Kampanii na tydzień i jeszcze popłynąć promem na jedną z pobliskich wysp, np. Capri.

Obie destynacje zwiedzałam jedna po drugiej, więc kontrast tych dwóch miejsc uderzył szczególnie. Całe wybrzeże Amalfi wygląda niczym z bajkowego snu - piękne widoki na bezkresne morze Tyrreńskie, rozrzucone na całej trasie miasteczka z kolorowymi domkami usytuowanymi na skałach. Neapol to kwintesencja chaosu - zakorkowany, głośny, tłoczny, wąski i brudny, a jednak urzeka czymś niewytłumaczalnym od pierwszego wejrzenia.

Jeśli chcesz tylko pobieżnie zobaczyć wybrzeże Amalfi, to zdecydowanie wystarczy jeden dzień. Jeśli chcesz zaś poczuć klimat małych miasteczek i leniwego Dolce Vita, warto zarezerwować tutaj chociaż trzy noclegi. My wczesnym rankiem wyruszyliśmy z południowej strony wybrzeża w kierunku Ravello i w ciągu dnia przejechaliśmy aż do Sorrento zatrzymując się na spacer w kilku miasteczkach. Na trasie wybrzeża jest aż kilkanaście miasteczek, na pewno nie warto zaliczać każdego, tylko wybrać te bardziej spektakularne: Positano, Amalfi, Ravello, Sorrento. To z pewnością wystarczy, żeby poczuć klimat. Miejsce na pewno spodoba się tym, kto lubi podróżować „na bogato”. Dla mnie minusem były rzesze turystów, chociaż nie był to jeszcze sezon., Nawet nie chcę wyobrażać, co dzieje się na parkingach i na krętej serpentynie w szczycie sezonu.

Neapol znajduje się mniej więcej w 50 km od „rajskiego wybrzeża”, więc cały region możemy spokojnie zwiedzać w czasie jednej podróży do Włoch. Z rajskiego zakątka po prostu wpadamy, jak się nam na początku zdało, do piekła. Im bliżej do centrum Neapolu tym droga jest bardziej zakorkowana, nie obowiązują tam żadne zasady ruchu drogowego. Parkujemy w pobliżu starej części miasta i po 10 minutowym spacerze znajdujemy się w wąskich uliczkach Neapolu. Przyznam, że czegoś takiego jeszcze chyba nie widziałam, chociaż trochę już podróżuję. To miasto nie ma żadnego porządku, reguł, panuje całkowita eklektyka, szczególnie w architekturze. Zadziwiła mnie ilość kościołów wepchniętych na tak małym obszarze i fakt, że są one wbudowane w domy mieszkalne. Niektórych kościołów nawet nie sposób dostrzec pomiędzy klatkami schodowymi i sklepikami. Po kilku godzinach spaceru nie dziwi mnie już nic: pełno tutaj wymalowanych w grafity ścian, w które wbudowane są ołtarzyki dla Świętych, pod którymi umieszczono kosze na śmieci. Po wąziutkich uliczkach śmigają skutery, w powietrzu sznury z suszącym się praniem, zewsząd dochodzą zapachy jedzenia. Wstępujemy na najlepszą pizzę na świecie, która jest sprzedawana wprost ze stoiska, jak nasze czeburieki i kosztuje zaledwie 1,5 euro – najtańszy nasz posiłek we Włoszech. Na koniec udajemy się jeszcze do nadmorskiej dzielnicy, gdzie rozpościera się całkiem inna, przestrzenna panorama Neapolu z Wezuwiuszem w tle.

Miasto zrobiło piorunujące wrażenie, kiedyś wrócę tutaj na dłużej.

Półwysep Gargano - jeszcze nieodkryte Włochy

Sun, 14 May 2017 07:53:00 +0000

Planując tygodniową trasę po południowych Włoszech wiedziałam, że chcę koniecznie zobaczyć okolice Bari, Neapol i wybrzeże Amalfi. Koniecznie chciałam też zobaczyć jakieś mniej turystyczne miejsce, dlatego mój wybór padł na półwysep Gargano, który stał się „wisienką na torcie” mojej trasy po południowych Włoszech.

Gargano znajduje się w regionie Apulia i tworzy tzw. ostrogę włoskiego buta. Rzadko trafia na listę objazdówek po Włoszech, a całkiem na próżno – ten wysunięty w morze skrawek lądu zapiera dech w piersiach pięknymi widokami i dziewiczą przyrodą. Tutaj otrzymałam wszystko, co najbardziej lubię – piękną przyrodę, wyludniałe, dzikie plaże, klimatyczne małe miasteczka, gdzie nie rozwinęła się jeszcze masowa turystyka, przytulne knajpki z pysznym włoskim jedzeniem i przynoszoną na deser schłodzoną limoncellą (cytrynowy likier pochodząc właśnie z tego regionu Włoch).

Zaraz po wjechaniu na półwysep równa dotąd droga przeistacza się w kręta serpentynę wijąca się nad pięknym, turkusowym Adriatykiem. Po drugiej stronie drogi – piękne, zielone, gęste lasy Umbria i gaje oliwkowe. Podczas prawie 2-godzinnej drogi mijamy tylko kilka aut, widzimy pozamykane supermarkety – sezon jeszcze się tutaj nie zaczął, a i w sezonie chyba nie ma zbyt dużo turystów.

Na półwyspie jest kilka małych klimatycznych miasteczek, białych i wiszących prosto na skale wpadającej w morze – jak reszta miasteczek w tym regionie. Koniecznie trzeba zobaczyć Viestę i Peschini. Stara część Vieste zwana perłą Gargano położona jest wysoko na wapiennym cyplu, a
jego najbardziej znanym znakiem rozpoznawczym jest wysoki biały wapienny głaz Pizzomuno. Będąc na Półwyspie Gargano warto wybrać się na wycieczkę statkiem na położone w odległości 21 km Wyspy Tremiti.

Na półwyspie Gargano byłam w przedziwnej i niesamowicie klimatycznej restauracji Ristorante Al Trabucco da Mimì https://www.facebook.com/altrabucco/?fref=ts. Trabucco jest charakterystycznym obiektem Gargano. Jest to wysięgnik służący do połowu kiełbi. Sieci są wyciągane przy pomocy systemu lin i kołowrotków i opróżniane na drewnianej platformie. Restaurację odkryłam całkiem przypadkowo przeglądając Facebook pod kątem lokalnych atrakcji. Okazało się, że restauracja znajdowała się w 5 minutach drogi od naszego domu. Restaurację stanowiła trattoria obudowaną wokół drewnianej platformy starego trabucco na końcu skalistego cypla ze wspaniałym widokiem na morze, w całym "lokalu" porozwieszane sieci, muszelki. Bryza morska czasem łagodnie uderzała w nasz stolik, na którym znalazły się świeże ryby i schłodzone lokalne wino. Obowiązkowe miejsce, dla tych, którzy chcą czegoś niecodziennego. Raczej mało odwiedzane wśród turystów, klienci to sami Włosi. Chyba najlepsze miejsce na całym Półwyspie do podziwiania zachodu słońca przy lamce lokalnego wina.

Na noclego polecam leżące zaraz przy pięknej plaży - Appartamenti Serena https://www.booking.com/hotel/it/appartamenti-serena-peschici.pl.html?label=gen173nr-1DCAEoggJCAlhYSDNiBW5vcmVmaLYBiAEBmAEeuAEGyAEO2AED6AEBkgIBeagCAw;sid=c946238780d2dfb2d206dc29e3d4d868;dest_id=-124347;dest_type=city;dist=0;group_adults=2;hpos=1;room1=A%2CA;sb_price_type=total;srfid=e988844658ba01ca388f20a77f5a031eaab7b728X1;type=total;ucfs=1&#hotelTmpl

Apulia - wciąż te same Włochy, ale całkiem inne

Sat, 13 May 2017 18:01:00 +0000

Włochy zwykle kojarzą się nam z Rzymem, Toskanią, Wenecją, Alpami, wysoką modą, gwarem na ulicach, wybujałym temperemantem. Jeśli lubisz Włochy, a wszystkie najbardziej znane miejsca już zaliczyłeś, ale nadal coś ciągnie Cię do tego państwa, wybierz się do Apulii. To wciąż te same Włochy, a jednak całkiem inne — jeszcze nieskażone masową turystyką, biedniejsze, ale i bardziej autentyczne, spokojne. Trudno nawet opisać uczucie błądzenia po wąskich uliczkach białych miast położonych nad Adriatykiem. Stara część miasta to labirynty wąziuteńkich uliczek, wszędzie suszące się pranie, zapachy gotowanego jedzenia dochodzące prosto z uchylonych okien i drzwi, mnóstwo symboliki religijnej, ołtarzyki dla Świętych wmurowane wprost w domy mieszkalne.
Nadal jednak mamy to samo pyszne, niemal czekoladowe espresso, fantastyczną pizzę i owoce morza i ... niezwykle obfity wybór lokalnych win w cenach już od 1 euro (sic!).

Wizzair już oferuje loty z wileńskiego lotniska wprost do Bari - głównego miasta Apulii. Najlepiej wynająć samochód od razu na lotnisku i zapuścić się w niezwykłą podróż po wybrzeżu Adriatyku przez Poligano-A-Mare, Monopoli aż do Alberobello z miniaturowymi domkami truli.

Zapraszam na podróż po Apulii!

Portugalia. O samotnie podróżującej kobiecie

Tue, 21 Feb 2017 12:48:00 +0000

Z pomysłem samotnej podróży nosiłam się już od kilku lat, dlatego, kiedy tylko poczułam, że właśnie nastąpił odpowiedni moment, nie zastanawiając się długo kupiłam bilety do wymarzonej Portugalii.

Od razu chciałabym zanegować panujący powszechnie mit, że podróżująca samotnie kobieta to zdesperowana singielka szukająca wyłącznie przelotnych romansów. Dla wszystkich myślących podobnie odpowiadam – podróżująca samotnie kobieta nie jest ani dziewczyną lekkich obyczajów, ani wredną babą, która nie ma przyjaciół, ani odważną, czy bezmyślną osobą pakującą się w niebezpieczne sytuacje.

Taka kobieta po prostu realizuje własne marzenia, chce poznać siebie lepiej, stawia sobie wyzwania. Taka kobieta wcale też nie jest bogata, dokonuje po prostu pewnych wyborów- zamiast nowego auta odkłada na podróż. I taka kobieta bardzo się boi, czy poradzi sobie z logistyką i wszelkimi wyzwaniami podróżowania na dziko, samotnością i ciężkim plecakiem. Boi się, ale idzie na to, bo wie, że uczyni to z niej silniejszą osobę, a nowych doświadczeń nie zastąpią żadne materialne rzeczy. Znajomi pytali mnie, czy się nie boję, że mnie okradną, albo zgwałcą? Opowiadałam – „ a czy wy się nie boicie, że was okradną i zgwałcą w Wilnie w ciemnym zaułku?”.

10 dni, aby zobaczyć jak najwięcej

Zaplanowałam swoją podroż tak, aby w ciągu 10 dni zobaczyć jak najwięcej, dlatego zahaczyłam nawet o Madryt, gdzie właśnie rozpoczęła się moja podróż. Po wyjściu z samolotu i „delikatnej” bryzie powietrzna wiejącego niczym z rozpalonej suszarki do włosów zaczęłam w myślach przeklinać, że zdecydowałam się podróżować w sierpniu – upał był wprost nie do zniesienia. Może po części z powodu tegoż upału od razu zrozumiałam, że Madryt nie stanie się nigdy miejscem, do którego zechcę jeszcze kiedykolwiek powrócić.

Madryt leży 600 m n.p.m. i jest najwyżej położoną stolicą Europy, nie ma też dostępu do morza. Miasto wydało mi się duszne, ciężkie, masywne. Wysokie stare kamienice w niczym nie przypominały filigranowości i strzelistości tych z Barcelony, wydawało mi się, że zaraz runą na mnie ze wszystkich stron, a ja nie miałam gdzie się schować przed parnością upalnego lata. Najbardziej upalne godziny spędzałam w muzeach – to chyba największy walor Madrytu – w jednej dzielnicy znajduje się mnóstwo światowej sławy muzeów od tych z malarstwem klasycznym po malarstwo abstrakcyjne. Wieczorem przesiadywałam w kawiarniach zajadając się paellą i degustując hiszpańskie wina. Kawiarnia – koniecznie z natryskiem wodnym, bo nawet wieczorem było upalnie.

Madryt – Porto

W każdym bądź razie głównym punktem mojej wycieczki była Portugalia, do której dostałam się autobusem. Podróż na trasie Madryt – Porto trwała około 10 godzin, krajobraz widziany przez okno niczym nie wyróżniał się. Natomiast Porto zrobiło na mnie piorunujące wrażenie. Moim skromnym zdaniem miasto jest kwintesencją romantyzmu – „porozwieszane” nad rzeką Douro przepiękne mosty, kolorowe stare kamieniczki, suszące się i powiewające na wietrze pranie, świeża ryba w restauracjach nadrzecznej promenady no i tak przyjemnie odurzające przesłodzone wino porto. Wokół miasta jest również mnóstwo atrakcji, na które warto poświęcić kilka dni.

Przejażdżka koleją lub przepłynięcie statkiem wzdłuż rzeki Douro sławnymi na cały świat trasami winnic, oddającymi klimat tej tradycyjnej, mniej zurbanizowanej Portugalii. Koniecznie przejdźmy się starym tramwajem do miejscowości Foz, położonej u brzegu Atlantyku u ujścia rzeki Douro. Z Porto można też małym kosztem dojechać do Guimarães. Jest to zabytkowe miasto w północnej Portugalii i pierwsza stolica tego kraju. Miałam wrażenie, że w tym miasteczku cofnęłam się do średniowiecza. Całe historyczne centrum miasta jest bowiem wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Podróż pociągiem

Z Porto udałam się pociągiem do Lizbony. W czasie podróży uświadomiłam sobie, że moja rezerwacja w hotelu w Lizbonie zaczyna się dopiero od jutra, więc szybko zmieniłam plan decydując się, że tego dnia zwiedzę leżące nieopodal Lizbony bajkowe miasteczko Sintra. W obecnych czasach, kiedy praktycznie wszędzie dostępny jest wi-fi podróżowanie na dziko jest samą przyjemnością. Za pomocą systemu booking.com można za pomocą smartfonu znaleźć nocleg i zapłacić za niego w ciągu zaledwie 10 minut. Powiedzenie „Zobaczyć cały świat, a nie widzieć Sintry, to nic nie zobaczyć” może jest nieco przesadne, ale miasteczko zobaczyć na pewno warto. Chyba nigdzie na świecie nie ma takiej ilości zamków skupionych na tak małym terytorium, a same zamki są przeróżne – od bajkowych, nawet nieco kiczowatych po tajemnicze, pełne metafor, przypominając magiczne bajkowe światy. Jeśli pojedziecie do Portugalii z dziećmi, to pominięcie tego miejsca byłoby grzechem.

Sinta jest również bardzo wygodnym miejscem na wypad na Skalisty Przylądek Cabo da Roca, który stanowi najdalej na zachód wysunięty punkt lądu stałego Europy.

Na postawionym tu krzyżu widnieją słowa z eposu narodowego Portugalii, czyli „Gdzie kończy się ziemia a zaczyna morze” i rzeczywiście uczucie znalezienia się w tym miejscu jest niesamowite – jest to taki mały europejski „koniec świata”. Co prawda wiatr był tak silny, że myślałam, że zwieje mnie z ponad 140-metrowego klifu wprost do oceanu.

Z Sintry udałam się prosto do Lizbony. Zwiedzanie miasta rozpoczęłam od dzielnicy Belem, gdzie nad rozłożystym Tagiem stoi pomnik odkrywców, a z jego góry roztacza się cudowny widok na stojący w pobliżu Klasztoru Hieronimitów – jedyną w całości zachowaną po trzęsieniu ziemi budowlę.

Ostatnia uliczka

Z Belem udałam się już prosto do Alfamy, starożytnej dzielnicy Lizbony z wąskimi uliczkami po których zjeżdżają zabytkowe tramwaje. Nie wiem, czy pamiętacie, ale jest taka scena w kultowym filmie „Dzień Świra”, gdzie chłopak zajada się chipsami i częstuje nimi matkę, a ta kilkukrotnie sięga do paczki, za każdym razem stanowczo podkreślając: „Ostatni!”. I ja tak samo chodziłam tymi krętymi uliczkami i przed każdym zakrętem obiecałam sobie, że to już „ostatnia uliczka” i zatrzymałam się na zasłużony odpoczynek w jednej z restauracji, ale….nie mogłam usiedzieć w miejscu, szczególnie, że były to godziny późnego popołudnia, a że pasjonuje mnie robienie zdjęć, światło było po prostu wymarzone i magicznie oświecało dachy starych kamienic i nieśmiało prześwitywało przez szpary w budynkach rzucając niesamowite cienie na wszystko dookoła.

Na koniec chciałam spędzić jeszcze kilka dni nad Oceanem Atlantyckim, bo Portugalia przecież słynie z pięknych plaż. Postanowiłam, że tym razem nie pojadę na południe Portugalii, żeby mieć pretekst na powrót do tego kraju raz jeszcze. Szukałam plaż wokół Lizbony i nie zawiodłam się.

Udałam się do miasteczka Cascais, jak twierdzą Portugalczycy miejscowego San Tropez. Jest to lekko mówiąc przesada – w Cascais nie ma bowiem ładnych plaż. Są za to bezpłatne, ufundowane przez samorząd tego miasta rowery i wspaniała droga rowerowa prowadząca wybrzeżem Oceanu Atlantyckiego aż do miejscowości Guincho, gdzie są cudowne, na wpół dzikie plaże. Gorąco polecam 7-kilometrową przejażdżkę tą trasą. Plaża jest głównie rajem dla kitesurferów i od roku 1990 jest częstym gospodarzem Mistrzostw Świata Windsurfingu. Ale kiedy wiatr nie jest bardzo silny plaża jest chętnie wybierana przez rodziny z dziećmi.

Czy warto podróżować w pojedynkę? Zdecydowanie warto, jeśli szukamy nie tyle przyjemności, ile lubimy stawiać sobie wyzwania, chcemy „pokopać głębiej”, odpowiedzieć sobie na jakieś ważne pytania. Opowiadam wszystkim, że była to swego rodzaju duchowa głodówka, porównywana do tej głodówki, kiedy przestajemy jeść, żeby oczyścić organizm z nagromadzonych toksyn. Świadomie nie szukałam kontaktów, chciałam pomilczeć. Owszem czasem czułam się samotnie, nie miałam z kim dzielić wrażeń, natarłam sobie plecakiem ramiona, ale znalazłam spokój wewnętrzny, a po powrocie zmienił się mój stosunek do ludzi. Jestem po prostu spokojniejszym i lepszym człowiekiem i dlatego polecam samotną podróż wszystkim, którzy czują, że czas na zmiany, szczególnie te wewnątrz siebie. Na pewno też uda się wam więcej zobaczyć, bo życie zgodnie z własnym zegarem biologicznym, kiedy nie musimy do nikogo się dostosowywać, pozwala na maksymalne wykorzystanie posiadanego czasu. Z nikim nie musimy uzgadniać naszej trasy, chociaż czasem dialog wewnętrzny ze sobą również nie należy do tych najłatwiejszych.

Fuerteventura i Lanzarote

Mon, 20 Feb 2017 12:51:00 +0000

Fuerteventura jest jedną wielką plażą - poza tym niewiele ma do zaoferowania. Krajobraz wewnątrz wyspy jest wszędzie taki sam: szaro-buro-zielone pasma niewysokich gór, kozy i wiatraki.
Jednak plaże na tej wyspie są rzeczywiście rajskie - dorównuja, jeśli nawet nie są ładniejsze od tych karaibskich, jednak bardzo silny wiatr (nazwa wyspy oznacza właśnie „wyspa wiecznego wiatru“) nie pozwala na miłe leżakowanie, bo zimą przy temperaturze około 20 stopni Celsjusza jest po prostu zimno. Ciekawe jest to, że zachodnie i wschodnie wybrzeża wyspy są zupłenie różne. Te zachodnie jest ładogne, z turkusowym oceanem i złotym piaskiem, cywilizowane. Największą atrakcją jest słynną Playa de Sotavento, która ciągnie się przez kilkanaście kilomatrów i robi niesamowite wrażenie. Na ogromnej plaży tworzy się laguna, która zmienia swój wygląd nawet kilka razy w ciagu dnia. Chodzenie po tej lagunie to cudowna medytacja i totalne odmóżdżenie się. Zachodnie wybrzeże jest zupepłnie inne: czarne, skaliste, z dużymi falami, bardziej tajemnicze, dlatego urokliwe
.
Druga wyspa na której spedziłam jeden dzień to Lanzarote. Bardzo dziwne miejsce – tak brzydkie, że aż ładne. O Lanzarote mówi się „księżycowa wyspa” albo wyspa wulkanów. Jadąc po wyspie można poczuć się jak w scenerii skonstruowanej na potrzeby filmu science-fiction. Największym skupiskiem wulkanów jest Park Narodowy Timanfaya, gdzie z otworów ziemi sączy sié ogień i bucha dym. Nawet winorośle na tej wyspie sadzone są na czarnym piasku na podłożu z wulkanicznego piasku, trzeba jednak przyznać, że miejscowe wino jest bardzo ciekawą odmianą tradycyjnych znanych win.

Tatry

Wed, 08 Feb 2017 13:25:00 +0000

Podlasie. Szlak Tatarski rowerem

Wed, 08 Feb 2017 12:17:00 +0000

Coś dla tych, którzy lubią niezobowiązujące krótkie wypady, wschodnie klimaty, ciszę, spokój, brak tłumów, kresową przyrodę i kuchnię – dwudniowa wycieczka Szlakiem Tatarskim.

Można autem, można rowerem, chociaż, od razu uprzedzam, że trasa rowerowa Green Velo jest nieco przereklamowana... Jest to idealna wycieczka weekendowa dla Wilnian - 4 godziny jazdy w kierunku Polski i już można zgłębiać uroki Podlasia.

Naszą stacją początkową były Kruszyniany, maluteńka miejscowość, której głównymi atrakcjami są drewniany meczet, muzułmański cmentarz oraz dwa zajazdy noclegowe z kuchnią tatarską. My wybraliśmy http://www.zajazdtatarski.infoturystyka.pl/. Otoczenie bardzo klimatyczne, ze starymi meblami wewnątrz i ustawionych w cieniu drzew stolikami na zewnątrz. Kuchnia jednak rozczarowała – chociaż zamówiliśmy trzy różne dania (wszystkie typowo tatarskie), żadne nie było godne uwagi. W Wilnie podobnie smakują sprzedawane w budkach przydrożnych „bielasze”. Tym niemniej duży plus dla miejscowego pszenicznego piwa. Chyba zrobiliśmy błąd, że nie wybraliśmy knajpy obok http://www.kruszyniany.pl/. No, ale to tylko powód, żeby kiedyś tam jeszcze wrócić.

Po „uczcie cielesnej” zwiedziliśmy meczet, gdzie miejscowy imam opowiedział o zwyczajach ludności tatarskiej i wytłumaczył m.in. dlaczego napisy na grobach muzułmańskich są po innej stronie niż u chrześcijan: „żeby aniołki widziały”. Mizar – muzułmański cmentarz dzieli się na nowy i stary. Starsza część jest dużo bardziej klimatyczna, chociaż nowe groby – z racji niecodziennych napisów – również sprawiają wrażenie, że jesteśmy gdzieś na niezwykłym skrawku kresowych ziem.

Po zwiedzeniu miasteczka wsiedliśmy na rowery i ruszyliśmy w kierunku Supraśla. Trasa rowerowa początkowo biegła 20 kilometrów przez drogę leśną, która w pewnych miejscach była tak „miękka”, że koła od rowerów dosłownie tonęły w piachu i musieliśmy iść pieszo. Nie psuło to jednak za bardzo nastroju, bo okolica ładna, wszędzie spokój, cisza, ładne krajobrazy, pola, lasy, łąki, jeziorka, stare chatki. Na niektórych odcinkach trasa była równióteńka, wyasfaltowana i cieszyła jeszcze bardziej, bo porównywaliśmy ją do niedawno pokonanej piaszczystej „autostrady”. Z kilkoma przystankami w najładniejszych punktach i rozmowach o „życiowych prawdach” przejechaliśmy w sumie 52 kilometrów docierając do Supraśla, kiedy zapadła już głucha noc.

Nocleg mieliśmy w http://www.mieldziczowka.pl/suprasl/. Bardzo dobre warunki za rozsądne 50 PLN. Co prawda nie było tam ani kuchni, ani baru, co ze smutkiem stwierdziliśmy dopiero po dotarciu na miejsce. Ucierpiał oczywiście jedyny mężczyzna w kobiecej kompanii, który po nocy zwiedzał miejskie markety.

Następny dzień zostawiliśmy na powolne zwiedzanie Supraśla – trafiliśmy na mszę w średniowiecznej cerkwi prawosławnej Zwiastowania NMP. Nabożeństwo odbywało się w języku starocerkiewnym i po polsku – miły akcent łączący narody.

Wizyta w muzeum ikon zaskoczyła klimatem prawosławnego monastyru, oświetlonego świecami, ze starocerkiewną muzyką i naprawdę imponującym zbiorem ikon. Na koniec wizyty w miasteczku wstąpiliśmy jeszcze do „Przysmaków Tatarskich” . Zamówione tym razem „manty” zrobiły dużo lepsze wrażenie.

Ostatnim punktem wycieczki były Bohoniki , a tam również meczet i mizar – bardzo podobne do tych w Kruszynianach, warto jednak zwiedzić oba meczety i wysłuchać opowieści obu imamów, żeby wyciągnąć dla siebie wnioski. Jakie? Nie zdradzę, pojedźcie i przekonajcie się sami. Naprawdę warto biorąc pod uwagę dostępność, atrakcyjność miejsca i całkiem nieduże wydatki.

Helsinki/Sztokholm/Tallinn

Wed, 08 Feb 2017 12:17:00 +0000